روزی روزگاری جزیره ای بوده است که حس های انسان:غم ـ شادی ـ غرور

و عشق در آن زندگی می کردند. یک روز به اهالی جزیره خبر می رسد که

قرار است جزیره بره زیر آب و همه اهالی شروع به ساختن قایق کردند به 

جز عشق چون عشق عاشقه جزیره بود و نمیخواست جزیره را تنها بگذارد.

جزیره داشت دیگه زیر آب می رفت و عشق دیگه چاره ای نداشت و قایقی

هم نداشت که بره.عشق پیش غرور رفت و به اون گفت:غرور تو منو با

خودت ببر و غرور گفت نه تو بدنت خیس و کثیفه و قایقه خوشگله منو کثیف

می کنی عشق پیش غم رفت و به اون گفت:غم تو منو با خودت ببر غم

گفت:من افسردم و میخوام تنها باشم و تو رو با خودم نمیبرم عشق این

بار پیشه شادیرفت و به اون گفت:شادی تو منو با خودت ببر.جوابی نشنید

آخه شادی اینقدر غرق در شادی بود که حتی صدای عشقو نشنید......

عشق دیگه نا امید شد.عشق داشت می مرد که ناگهان یه پیرمرد اومد

و گفت بیا  عشق من تورو با خودم می برم و عشق بدون اینکه بپرسه که

تو کی هستی سوار شد .زمانیکه از قایق تو جزیره ی جدید پیاده شد دید

که پیرمرد رفت و او فراموش کرد که از پیرمرد تشکر کنه و اسمشو بپرسه.

عشق عالمی رو دید که در حال حل مسئله ای روی شن های ساحل بود

و از اون پرسید عالم تو به من بگو که اون پیرمرد کی بود؟او گفت زمان

عشق با تعجب گفت زمان؟؟؟؟....چرا زمان به من کمک کرد؟؟عالم گفت:

چون فقط زمان عظمت و بزرگی عشقو درک می کنه

پس هیچ گاه عشقمونو به غم ـ شادی ـ غرور نسپاریم و به

زمان بسپاریم.....

کاش ميشد عشق را تفسير کرد

خوابه چشمان تو را تعبير کرد

کاش ميشد همچون گلها ساده بود

سادگی را با تو عالمگير کرد

کاش ميشد در خراب آباد دل خانه احساس را تعمير کرد

کاش ميشد در حريم سينه ها عشق را با وسعتش تکثير کرد

اگر در دل مي ديدم غم و درد جدايي را

به دل هرگز نمي دادم خيال آشنايي را

یاد تو

می دانم که تو برای من یک آرزوی بزر گی...........

می دانم آنقدر بزرگی که در آغوش شعرهایم جا نمیگیری.

می دانم روزی ابر های غبار آ لود تو را ازمن می گیرند.

می دانم.... اما پرندگان با آواز غم آلودشان مرا سوی تو فرا می خوانند.

پرندگان را دوست دارم چرا که صدایشان یاد تو را

زنده می سازد.

باران را دوست دارم   باران هم صدای مهربان تو را در گوشم نجوا میکنم.

 گل اگر زیبا بود زیبا تر از گل تویی                 

                                           رویا اگر شیرین بود شرین تر از رویا تویی

هر کس به طریقی دل ما می شکند

بیگانه جدا دوست جدا می شکند

بیگانه اگر می شکند، حرفی نیست 

من در عجبم چرا دوست می شکند

دل ما شکست، کس صدایش نشنید 

آری دل من بی صدا می شکند

      هيچ کس هستي منو مثل تو از من نگرفت

  کسي مثل تو منو به آتيش نکشيد 

 کسي مثل تو منو به ظلمت شب نسپرد 

    کسي مثل تو تو حرم نفسم جاري نشد 

     اي تو در سکوت شب بهار پائيز دلم 

      اي که تو با من آشنا

     نجواي قلب عاشقم...!

      اون روزا که تنها بودی 

  تهمت نا روا زدی...!

اگر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،

مهم نيست كه او مال تو باشد ،

مهم اين است كه فقط باشد :

زندگي كند ، لذّت ببرد

و نفس بكشد

گفتند : ستاره را نمی‌توان چيد

 و آنانکه باور کردند 

برای چيدن ستاره

حتی

دستی دراز نکردند.

اما باور کن

که من به سوی زيباترين و دورترين ستاره

دست درازکردم

و هرچند دستانم تهی ماند

اما چشمانم لبريز ستاره شد!

ستاره‌های درونت را

در شب چشمانت رها ساز

و باور کن

عشق را هدفی نيست

آنچنان که به دست آيد

در آغوش جای گيرد

و يا در آيينه چشمانت به تصوير نشيند

باور کن که

عشق

خود همه چيز است........